Debat Eeklo

20181201 Affiche

                             Meer info...

20181025 Klimaat

Information                Meer info...

HbH TinaTamara Facebook C 002clean

                                   Meer info

Logo Coord Blokkade kl

                                    Meer Info

Affiche C50

TTIP CETA

Meer info

flyer voorkant

Meer info

Delen van artikels

Natan Hertogen is 12de kandidaat op de lijst van PVDA+ voor de Kamer in de provincie Oost-Vlaanderen. Hij is als buitenstaander en als individueel kandidaat op deze lijst gevraagd.

Hoe bent u tot uw huidig politiek engagement gekomen?

De laatste twee jaar is de aanwezigheid van PVDA in het publieke debat een duidelijke meerwaarde. PVDA is de enige partij die grote vragen durft te stellen en grote oplossingen durft te formuleren. Kijk naar het voorstel voor vermogensbelasting. Wouter Van Besien en Caroline Copers noemen dat ‘theoretisch’. Ik noem dat echte linkse politiek. Het soort politiek dat onze parlementen kan wakker schudden.

Wat moet er volgens u gebeuren inzake de volgende thema’s?

Staatshervorming, budgettair beleid en buitenlands beleid

In de zesde staatshervorming is zonder veel ruchtbaarheid de Europese ‘gouden regel’ gesmokkeld. Deze dwingt het Belgisch begrotingsbeleid in een nog strakker keurslijf. Wat onze politieke klasse als detail aan de hervormingen heeft toegevoegd, bepaalt helemaal de kleur en smaak er van. PS, sp.a, Ecolo en Groen; allemaal stemmen ze er mee in dat België, de gemeenschappen en de gewesten zich aan regels moeten houden die zo strikt zijn dat ernstige investeringen in zorg, onderwijs, openbare diensten, woningen of groene openbare infrastructuur onmogelijk zijn. Wat baat het te kletsen over wachtlijsten in de zorg of degelijke huisvesting voor iedereen, als je het jezelf onmogelijk maakt hier centen voor te begroten. Europa kan landen die onvoldoende besparen boetes opleggen van honderden miljoenen.

Terwijl de grote politieke partijen ons een rad voor de ogen draaien met Belgische staatshervormingen, verliezen we de enige echte Europese staatshervormingen uit het oog. En die zijn elk tientallen keren zo ingrijpend. De verdragen en pacten die de EU er onder leiding van Van Rompuy, Barrosso, Merkel en alle grote politieke families de laatste jaren heeft doorgejaagd hebben niet enkel Griekenland, Spanje, Portugal en Ierland aan de rand van de sociale afgrond gebracht, ze bedreigen nu ook onze sociale welvaart.

Wie het in ons land heeft over staatshervormingen, zonder de EU te vermelden, loopt achter op de politieke realiteit (of is ter kwader trouw). Het wordt tijd dat we onze parlementen, het federale op kop, gaan behandelen als wat ze in de feite zijn; nationale kamers van het Europese parlement, waar tot 80% van alle wetgeving bestaat uit omzettingen van EU-regels en voorstellen. Een eerste stap richting een echte linkse staatshervorming is dat te beseffen. Ik hoop dan ook dat PVDA er alles aan zal doen om dit in de parlementen aan bod te laten komen (want de anderen doen het niet).

Er is nood aan een allesomvattende Europese staatshervorming, die deze onmogelijk EU-constructie (nu in handen van enkelen) vaste grond onder de voeten geeft via een grondwetgevende vergadering met leden van het Europese en de nationale/regionale parlementen.

Tewerkstelling (incl. eindeloopbaanproblematiek)

Voor mij heeft de miljonairstaks een noodzakelijke tweelingbroer (of zus). Dat is een grote arbeidsduurverkorting (ADV). Aan de ene kant werken mensen zich ziek (mentaal of medisch) door een te hoge werkdruk, terwijl anderen niet eens de kans krijgen om een deftig loon te verdienen. Dat is bijna te gek voor woorden. Wat is de meerwaarde van een verdeelde arbeidsmarkt met een groep goed opgeleide mensen die vast en voltijds aan de slag is en een steeds groter wordende groep die slechts deeltijds of zelfs niet aan een job geraakt?
De oplossing is niet meer werkdruk en meer activering, maar een herverdeling van het beschikbare werk. De werkuren herverdelen kan er voor zorgen dat de ‘hardwerkende Vlamingen’ meer tijd hebben voor hun familie, vrienden en hobby’s en de vele werkzoekenden eindelijk aan de bak geraken. Eigenlijk is de werklozen de schuld geven van de werkloosheid een goedkope truc om te verdoezelen dat onze economie al dertig jaar lang onvoldoende arbeidsplaatsen creëert om iedereen van een baan te voorzien. Ik merk dat arbeidsduurverkorting ook bij links geen hip thema meer is. Reden te meer om tijdens deze campagne aandacht vestigen op de noodzaak hiervan. Dat is een supersociaal verhaal.

Om even concreet te zijn: iedereen die zegt dat ADV niet kan of niet werkt, heeft ongelijk. We hebben vandaag al tientallen kleine vormen van arbeidsduurverkorting lopen. Trouwens, elk met hun terugverdieneffecten (voor de bangeriken die zeggen dat zoiets stukken van mensen gaat kosten). Denk maar aan de ouderschapsverlof, alle tijdskredieten (met en zonder motief), specifieke rsz-kortingen voor minder werken, de landingsbanen, het vroegere brugpensioen, de ADV-dagen in de zorgsector en sociaal-culturele sector. Het is echter onvoldoende om minder werkuren toe te staan aan mensen waarvan we vinden dat ze het verdienen (jonger ouders, oudere werknemers) of sectoren die zo slim en moedig geweest zijn om er hard voor te vechten (zorg). Zo mis je een echt effect. De komende jaren moeten we werk maken van één voorstel dat het beste haalt uit al deze stelsels met als doel leefbare loopbanen voor iedereen en het winnen van de strijd tegen werkloosheid.

De fakkelbanen die PVDA voorstelt, vind ik een goede voorzet. Aan de mensen die al heel hun leven lang 40 uur of meer per week gewerkt hebben, kan je namelijk moeilijk zeggen: “We gooien het roer om naar pakweg 32 uur per week, maar jij gaat er niet van kunnen meegenieten.” Zij kunnen dan vroeger stoppen met werken. Hetzelfde moet kunnen voor iedereen die een bovengemiddeld zware job heeft gehad. Daarenboven zou het een goed idee zijn de extra vakantiedagen voor oudere werknemers, zoals dat in de zorg bestaat, te veralgemenen naar alle sectoren. Zo’n systeem betaalt zichzelf op termijn terug omdat de werkloosheid en de ziektekosten dalen.

Positief zijn en op zoek gaan naar structurele oplossingen voor de arbeidsmarkt, geeft ons ook de kans om komaf te maken met het compleet gefaalde activeringsbeleid van vandaag. De jacht op de werklozen heeft nog niet veel opgeleverd. Tenzij je het stigmatiseren van medeburgers of het versterken van de interimindustrie een pluspunt vind. Ik nodig iedereen uit om de werkloosheidscijfers van de laatste vijftien jaar te bekijken en aan te duiden waar de structurele verschillen zitten met 2000. Ze zijn er niet, omdat activering geen tewerkstellingspolitiek is. Je schept geen banen, maar zorgt gewoon dat elk aangeboden plaatsje bezet geraakt. En dan nog… Met de activering die we nu toepassen bestrijd je niet de werkloosheid, maar de werklozen.

Ik wil er ook op wijzen welk een verkeerde weg het uitgaat met de VDAB sinds N-VA (Muyters) er de baas van is. De laatste maanden zijn in alle stilte tientallen Werkwinkels gesloten. Dat wil zeggen dat de VDAB-top het contact tussen VDAB en de werkzoekenden drastisch afbouwt. Uiteraard ligt dit in de lijn van het steeds uitbreidende uitbestedingsbeleid, waar VDAB de begeleidingen zelf loslaat en door externe partners laat doen. In de grote meerderheid van de gevallen zijn die partners private firma’s, gelieerd aan de interimsector. Dit leidt tot heel wat bedenkelijke toestanden. Bewijs dat dit beter werkt om de mensen aan een job te helpen is nog nooit geleverd.
Tegelijkertijd wordt VDAB omgevormd. Binnenkort vertrekt de organisatie niet langer van de vragen van de werkzoekenden, maar van de beschikbare vacatures. VDAB wordt (om het met de woorden van een verontruste waarnemer te zeggen) één groot interimkantoor (het merendeel van de beschikbare vacatures bij VDAB zijn trouwens interimjobs). Nogmaals is duidelijk geworden dat het bestrijden van de werkloosheid geen prioriteit is, enkel het invullen van de vacatures van de werkgevers.
Wat we nodig hebben is een publieke dienst zoals VDAB die ten dienste staat van de werklozen, niet van de werkgevers en de interimsector. Een openbare dienst met goed opgeleide begeleiders, die de nodige tijd krijgen om vanuit een vertrouwensband te begeleiden. Zo houdt de overheid de expertise in huis om om te gaan moet moeilijke doelgroepen en verloopt de begeleiding transparant. Vandaag weet geen enkele burgemeester (buiten de hele grote steden) wie in zijn of haar stad of gemeente welke begeleiding aanbiedt.

Sociale zekerheid

We horen aldoor dat onze sociale zekerheid onbetaalbaar wordt, maar dat klopt niet. Wat er echt aan de hand is, is dat de mensen en bedrijven met geld nog langer weigeren voldoende mee te betalen. Zo heeft de federale regering enkele jaren terug de hoogste progressieve belastingsschalen afgeschaft. Geen wonder dat er minder geld in kas is.

Anderzijds staan de werkgevers wel klaar om allerlei subsidiegeld uit de werkloosheidskassen te halen. Natuurlijk wordt het krap, als je er de werkgevers het ene na het andere cadeau uit financiert zonder dat daar vaste jobs tegenoverstaan. Zo kunnen interimkantoren via activa evengoed RSZ-kortingen aanvragen voor tewerkstelling via dag- of weekcontracten als brave zelfstandigen die iemand vast in dienst nemen. Dat is niet eens slecht besteed overheidsgeld, dat is knoeien met het uitgesteld loon van de mensen. Tegelijkertijd verhogen we de pensioenen voor zelfstandigen (op zich geen slechte zaak), door hen gelden uit de sociale zekerheid van de werknemers toe te stoppen. Ze krijgen een veel , groter stuk van de koek dan hetgeen ze volgens hun bijdragen recht op hebben. Zo trekken we de financiering van de sociale zekerheid fundamenteel scheef. Enkel en alleen omdat het populair is zelfstandigen naar de mond te praten. Verliest een werknemer zijn/haar job, dan bijten we elke euro in twee en dreigen we met sancties.

Of het nu gaat over de werkloosheidsuitkeringen (waar ik beter in thuis ben) of de ziekenkassen, om de sociale zekerheid in evenwicht te houden zijn structurele maatregelen nodig. Het herinvoeren van hogere belastingsschalen voor de topverdieners, de miljonairstaks, structurele strijd tegen werkloosheid via arbeidsduurverkorting, de gezondheidszorg niet langer via acties/prestaties financieren, overdreven verloning van specialisten aanpakken, …

Armoedebestrijding

Alle uitkeringen boven de armoedegrens!

Armoedebestrijding wordt vaak ingewikkelder gemaakt dan het is; in de eerste en laatste plaats een kwestie van ontoereikende inkomens. De samenleving dient werk en loon te voorzien voor iedereen die kan en wil werken, en een leefbare uitkering voor wie dat niet kan. Zo lossen de basisrechten in van iedereen; namelijk kunnen voorzien in de basisbehoeften. Economisch is dat ook gezond, want het verhoogt de gemiddelde koopkracht en versterkt de binnenlandse vraag. België is iets beter uit de crisis gekomen, juist omdat ook de lagere lonen en de armsten geld te besteden hadden.

Syndicale rechten

Hoewel syndicale rechten ook door heel wat linkse mensen behandeld worden als economische rechten (men spreekt dan van ‘economische democratie’), zijn syndicale rechten politiek in de meest pure vorm. Zeker binnen het kapitalisme dat zo goed als iedereen dwingt te werken voor een loon. Werkgevers denken vaak dat ze via het loon de invulling van de uren dat de werknemer bij hen aan de slag is, afkoopt. Niet is minder waar. Mensen blijven mensen, burgers blijven burgers.

Syndicalisme is het niet loslaten van enkele politieke basisrechten die zelfs met geld en op de werkvloer niet afkoopbaar zijn. Daarom is het noodzakelijk de syndicale rechten te verdedigen. Dus: geen rechtspersoon voor de vakbonden, geen wetten of juridische procedures die staken bemoeilijken, geen afdankingen van afgevaardigden, recht op syndicale vertegenwoordiging in alle bedrijven, …

Privatisering van openbare diensten

Belangrijke diensten blijven best in gemeenschapshanden om de kwaliteit, beschikbaarheid en betaalbaarheid ervan te verzekeren en om te zorgen dat de jobs er behoorlijk verloond en werkbaar in blijven.

Wat bijvoorbeeld te denken van slechte statuten zoals die van onthaalouder? Dat is toch niet van dezer tijd. Beter via een decreet fondsen voorzien voor lokale besturen, zodat deze extra kunnen inzetten op kinderopvang en daarnaast via subsidies aan de ziekenfondsen het onthaalouderschap regelen en opwaarderen.

Openbaar vervoer en openbare infrastructuur, zorg, arbeidsmarktbemiddeling, post, banken, water-, gas- en elektriciteit, telefonie, sociale woningen, vuilnisverwerking, etc… moeten in gemeenschapshanden blijven (of terugkomen) en toegewezen worden aan het juiste niveau (lokaal, intercommunaal, regionaal, federaal, …). Tegelijkertijd zijn transparantie en democratische controle zeer belangrijk. Openbare diensten mogen niet verzanden in partijpolitieke carrousels om postjes. Daarom is het belangrijk de consumenten en werknemers een grote brok inspraak te geven in hun functioneren.

Fiscaliteit

De voorstellen van PVDA+ rond fiscaliteit kloppen: vermogensbelasting, afschaffen notionele intrest, bedrijven die hun belastingen betalen, geen afkoopregelingen voor grote fraudeurs, betere bestrijding fiscale fraude, afschaffen fiscale aftrek bedrijfswagens, geen ecofiscaliteit die de zwaksten treft … En graag een Europese Tobintaks.

Asiel en migratie

Het beleid van Maggie De Block is populair, maar hardvochtig. Nog veel schrijnender gaat het aan toe aan de zuidelijke grenzen van de EU: Ceuta, Lampedusa, Griekenland, … België moet op Europees vlak strijd voeren tegen de militarisering van onze grenzen die via het EU-agentschap Frontex aan de gang is.

Uiteraard is het onmogelijk dat mensen massaal uit zuiderse landen naar Europa migreren, maar a) wat doen wij om hun situatie thuis ernstig te verbeteren (allerlei regeringen en rebellengroepen bewapenen, grondstoffen ontvreemden, …), b) de meeste niet-Europeanen willen helemaal hier niet komen wonen en c) dat is geen reden om migranten (ook zonder papieren) als tweederangsburgers te behandelen. Zoals Mélenchon Le Pen terecht van antwoord diende: wat een dom idee om sans-papiers gezondheidszorg te ontzeggen, alsof die bacteriën het verschil zien tussen een Afrikaan en een Fransman. Het is dus nog slecht voor je eigen gemeenschap om mensen aan hun lot over te laten.

Leefmilieu (incl. klimaat, energie en mobiliteit)

Het is volstrekt onverantwoord hoe onze regeringen met het de klimaatdreiging omgaan. In plaats van in te zetten op hernieuwbare energie (zon, water, wind), komt men af met de ene valse oplossing na de andere. Ondanks vreselijke rampen blijft de kernlobby in ons land het hoge woord voeren.

Kernenergie mag dan wel geen CO2 uitstoten, er op inzetten is onverantwoord gezien de gezondheidsrisico’s die er op extreem lange termijn aan blijven vasthangen.

Ook het aankopen van ‘propere lucht’ is onverantwoord. De zoveelste beursbubbel is al in de maak. Voor het milieu brengt het niets op, het is enkel een hype onder regeringen en bedrijven die zich graag gemakkelijk voor een paar jaar van grote problemen af maken.

Een speciale vermelding: in Limburg zijn er nogal wat pogingen om op vrij korte termijn steenkoolgas te gaan ontginnen. De nadelen voor het lokale welzijn zijn echter groot en worden systematisch onder de mat geveegd. Veel banen zal het niet opleveren. Om nog maar te zwijgen van het feit dat steenkoolgas evengoed CO2 uitstoot. Waarom zouden we daar geld aan geven, als we het ook kunnen gebruiken om te innoveren in propere energie?

Gemeentelijke administratieve sancties (GAS)

Afschaffen. Nu.

Defensie en buitenlands beleid

Geen nieuwe gevechtsvliegtuigen. Industriële innovatie moet niet verward worden met het sponsoren van wapenbedrijven. België uit de NATO, de NATO uit België. De kernbommen van Kleine Brogel ontmantelen en de vuiligheid terugsturen naar de VS. Inzetten op goed getrainde, uitgeruste en gespecialiseerde regimenten, die zich over de hele wereld nuttig kunnen maken. Geen missies buiten VN-verband.

Meer investeren in ontwikkelingssamenwerking!

Fractiediscipline

Ikzelf ben niet verkiesbaar. Tom De Meester als lijsttrekker wel. Ik zou graag zien dat Tom als parlementslid niet enkel rekening houdt met fractiediscipline of partijdiscipline, maar ook met de discipline die uitgaat van de beweging. Dat wil zeggen dat er soms tijd, energie en aandacht moet gaan naar zaken die leven buiten de eigen politieke organisatie om (en zonder dat die organisatie zich dat alles kan of wil eigen maken).

(volgende 2 vragen zijn alleen van toepassing voor kandidaten van partijen die momenteel niet vertegenwoordigd zijn in de Kamer)

Denkt u dat uw lijst kans maakt op één of meerdere zetels?

Ja.

Wat is volgens u de zin dat deze lijst opkomt?

Niet enkel politieke debat een duw naar links geven, maar ook enkele zaken realiseren die de centrumlinkse partijen al jaren niet meer willen of durven realiseren.